Volkan – Gün 15 : Nefes ve Umut

Bugün farkındalıkla ayakkabımı giydim, derin bi nefes aldım, ağzı ve anüsü sıkmadığımı farkettim. Omurgam uzundu ve başım dik. Gökyüzüne bi bakış attım. Arabaya bindim, kontağı çevirdim ve motordan gelen sesleri farkettim. Farkındalığımı iyice arttırdım gaza basarken. Şevkatle ilerledim yolda. Otoparka geldiğimde niyet ettim evrenin bana alan açması için. Yavaş ve ayak parmaklarımı yayarak yürüdüm kalabalık zeminde. Farklı bi şükür vardı içimde. Uzandım sedyeye taaaa ayak parmaklarımdan başımın tepesine kadar. Uzattım kolumu, kolumdaki hafif sızı korkutmadı beni. Biliyordum bugün de bir kanser hastasının, ufacık bir bebeğin verdiğim hemoglobinle bir gün daha yaşayacağını, bir gün daha nefes aldığına anne ve babasının şükredeceğini. Sonsuz bir şükürle doldu ruhum ve zihnim. Şu sözler geçti zihnimden “ALLAH’IM SANA ŞÜKÜRLER OLSUN BUNA BENİ VESİLE ETTİĞİN İÇİN VE LÜTFEN BU KÜÇÜK BEBEĞE VE TÜM HASTALARA ŞİFA VER”

Bugün Ayşe hemşirenin sözleri şöyleydi: ” Kanser hastalarının hemoglobini o kadar düşük oluyor ki bu verdiğiniz bir günlük hemoglobin hastanın bir gün daha yaşaması ve bir gün daha umut etmesi demek.” 

Ne kadar yüce bir şey di mi?  Bir gün daha fazla NEFES ve UMUT.

Reklam

Volkan – Gün 15 : Nefes ve Umut” üzerine bir yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s