Zeynep – Gün 4

Gün 4 yazımı yazmıştım.
Sonra da temize çekecektim ki, bir an sanki önemli, bana dokunan bir şey bulmuşum gibi geldi. Tekrar defterin, kalemin başına oturdum. Bakalım…
Neredeyse bir aydır 28GünYoga sayfasını takip ediyorum. Bu sabah ilk defa bu oluşumun beni dönüştürdüğünü, birşeylerin değiştiğini farkettim.
Çok iddialı bir laf sanki dönüştürmek, yada yanlış, üzerinde düşüneceğim. Birbirimize, kendimize dokunuyoruz ve dokunulmak da hoşumuza gidiyormuş gibi.
Büyümek, kendini bulmak veya ilham vermek de aslında. Kısaca kendimi iyi hissettiriyor burası. İyileşmek.
Okumak, yazıyor olmak ve aranızda olmak. Sanki eve dönmüşüm çocukluğumun tasasız bir pazar öğleden sonrasında yaşıyormuşum hissi geldi bir ara. Çocukluğumda bol bol tasasız pazarlar vardı, hatırladım. Veya 16 yaşımın tatlı gururuna kapıldım kısacık bu sabah. O zamanlar bu kadar memnun olabildiğimi de hatırlamıyordum.
Belki de şimdi uyduruyorum. Nedir bendeki bu bayram hali bilmiyorum.
Bozulmamış bir şey yaratıyormuşuz beraberce gibi bir hissim var. Çok güzel. Çok teşekkürler.
Annemlerin evindeyim, 12 yaşımdan 18’ime yaşadığım yer, ama onlar evde yok. Belki de bu yüzden kapılıyorum eski hislere.
Sabah yogamı yaptım. Biraz önceki tuvalet ziyaretimde farkettim ki biraz erken davranmışım. Bakalım yarın neredeyiz?
Çok bol parantezli, hiç üşenmeyen bir balakrama oldu. Malasana – suçi cephesinde nefesimle uyumlu hareket etmeyi başardım bir süre. Kendime şiddet uygulamaya meğil ettiğim endişesi ile (veya bir fark ediş?) sekiz sakin nefesli bir kurmastana yaptım, abartmadan.
Görmeyeli sırtım, omuzlarım çok tutulmuş. Onlara çok da özel bir ilgi göstermemeyi seçtim, ama duymazdan da gelmedim, dinledim.
Akışlarda dalgınlaşma, yavaşlama eğilimim vardı, lokomotifi hatırladım, soğuk kanlı bitirdim selamlarımı.
Kalçam yere gelince ben de sakinleşıyorum. Uddiyanasız çalışmama rağmen, ufacık geldiler oturan pozlarda, bazen hiç gelmezler, sevindim. Yeni öğrendiğimiz ve çok sevdiğim geliştirilmiş soğuma ile bitirdim.
Temize çekmem akşamı buldu yazdıklarımı, az kaldı yarına. Çünkü, bir de 5:30’da kalkabilmek için uyku saatinin de kayması gerektiğini kanıtladı bana bu sabah. Bir taşı oynatayım, aman gerisi yerinde kalsın olmuyor. Uzatmayayım.
Yarın görüşürüz. *

image5.jpg

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s