Burcu-Gün 8 & 9 : Tüy Koridor


Dingin.

Matın üstüne biraz gözyaşı serptim.

Biraz durdum biraz hareket ettim sonra biraz daha gözyaşı serptim.

Sümüklerim aktı.Banane aksın.Her yere bulaşsın.

Ama nefes alamıyorum.?

Alırsın.Almasan duramazsın zaten,ölürsün.Demek ki alıyosun.Kandırıkçılık yapma.Devam et.

—————————————————————

Dün başrolünde oynadığım kısa filmimiz Koridor’un galasına gittim.Evden çıkma enerjim bile yokken gitmem gerektiğini düşündüğüm için gittim.

Ama nasıl gittim?

Kafada nelerle gittim?

Aslında gidene kadar pek bişey yoktu.Hatta film başlayana kadar.Film başladığı an içimi bi heyecan kapladı.Bu heyecanla birlikte de acaba ne düşünüyo izleyenler diye kemiriyo kafamı yine dedeler.

Tanımadığın insanların olması çok güzel.Çünkü;

1-Sana herhangi bir yorumda bulunmak zorunda değil.

2-Yorumda bulunursa da sen üzülme diye güzel yorumlar yapmak zorunda değil.

O yüzden daha önemsiyorum.

Neyse.Film bitti.Bu arada sadece bizim filmimiz gösterilmiyo.Ardarda bir kaç film gösterimi daha oldu.Salonu boşaltıyoruz.Ben böyle hızlıca mı gitsem minik adımlarla mı diye düşünürken bi baktım tanımadığım insanlardan yorumlar almaya başladım.Hem de güzel yorumlar! 

Niye bu kadar şaşırıyorum ve inanamıyorum acaba?

Ben de beğenmedim mi zaten kendi performansımı?Daha iyi olamaz mıydı?Tabii ki olabilirdi.Ama bu hep böyle olmıycak mı zaten?Hep bi adım ileriye taşıma isteği.Bi sonraki projede yaptığın hataları iyileştirmek.Daha fazlasını katmak.

Oyunculuğu ne kadar çok sevdiğimi bir kez daha anladım.Seviyorum ve istiyorum.Daha fazlasını.Haznemdekileri kullanmak,paylaşmak istiyorum.

Daha önceden de bir kaç projem oldu.Ama bunu diğerlerinden farklı kılan çok önemli şeylerden biri nasıl göründüğümü önemsememekti.Sıfır makyaj oynadım.Sol profilden çekimler yapıldı.(Sol gözüm ameliyatlıdır o yüzden senelerce takıntım olmuştur.) Alttan çekim yaptılar,burun deliklerim kocaman çıktı.Ama bunların hiç biri umrumda değil.Çekimler sırasında da değildi.Sadece oyunuma konsantre olup, “Selin”de kalmaya çalıştım. Ve aldığım tepkilere de bakarsak sanırım güzel bişeyler yapmışım.

Ve hatta dün film gösteriminden sonra,uzun metraj bir filmin başrolü için teklif bile aldım:)

Bunlar benim için çok motive edici,umut vadeden gelişmeler oldu.

Gösterimden sonra bir şeyler içmeye gittik.Güzel insanlar,yeni insanlarla hoş sohbet derken güzel bitti benim için gün.

GÜN 9

İçimi kemiren beni yiyip bitiren bir şeyler vardı.Yoga matına alnımı koymamla birlikte Canım Annem Canım Babam.

Suçluluk duygusu hissediyorum.Onlara karşı tahammülsüz,sabırsız,anlayışsız olduğum için kendime kızıyorum.Vicdanım acı çekiyo.Acı çeken vicdanım sürekli bana “annem,babam” dedirtip gözyaşı döktürüyo.

Bir süre çocuk pozunda durduktan sonra kollarımı öne uzatıp başımı yerden hafifçe kaldırıp indirdim.Bu ulolayı devam ettirirken çok kıymetli gözyaşlarım bana eşlik etti.Sonra dört ayağa doğruldum .Cat-Cow yapıcam.Her boynumu yukarı uzatışımda ,boğazım iyice açıldıkça kelimeler akıyo akıyo içime içime .Bir yanım kalkıp yazmak istiyo bir yanım devam ediyo.

Bırak kelimeler içine aksın.Bilmediğin bir yere gitmiyolar.İstediğinde onları yeniden alıp kağıda dökebilirsin.Kalbinden akıyo.Bırak aksın.

Gözlerimi kapalı tutuyorum.Açarsam zaten önümü göremiycem.Sümüğüm akıyo burnumu kaşındırıyo.İstemiyorum silmek diyip ağlamaya devam ediyorum.Bir yandan annemden babamdan özür dilemeye,af dilemeye devam ediyorum.Onları ne kadar çok sevdiğimi düşünüp kalbimi onlara daha çok açıyorum.

Onlara ya da başkalarına olan hırçınlığımın tek sorumlusu benim biliyorum.Kendime tatlılıkla “sen artık bi kendine gel ” diyorum.

Bacaklarımın güçsüzleştiği hissine kapıldığımdan bir yandan bacaklarımı güçlendirici pozlar deniyorum.

En son savasana niyetine kendimi yıldız yapıp,kollarımı bacaklarımı iyice açıp öylece yattım.Öylece yattıkça sanki birileri dört bir kenarımdan çekip uzatıyomuş,nefes aldırıyomuş bana hissine kapıldım.Derin bir OH çektim.

Ve sonra yerimden doğrulup kalem kağıdı kaptım. Anneme ve babama ortak bi mektup yazdım.Üç sayfacık.Neler yazıcağımı düşünmeme gerek yoktu.Zaten hepsini akıtmıştım.

O sırada ablam içeri girdi.Çıkarken “kapını açık bırakıyım,çok sıcak olmuş içerisi ,nasıl duruyosun?”dedi.O an farkettim sıcak olduğunu.Gün boyu sıcak da sıcak aman da çok sıcak yanıyorum da çok sıcak diyen ben,hiç farketmemişim.

Demek ki yaptığın şeye odaklanıp,kendini verdiğinde o an dış etkenlerin hiç bir önemi kalmıyomuş.

Henüz mektubu vermedim.Okuduklarında ne düşünücekler,ne tepki vericekler merak etmiyo değilim.

Şu an tüy gibi hafifim.

Böyle güzel bir aileye sahip olduğum için şükürler olsun.

Seni seviyorum canım babam.

Seni seviyorum canım annem.

Seni seviyorum canım ablam.

Seni seviyorum canım kardeşim.

Sizi seviyorum burdaki herkes!:) 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s