Gül II/6 Beş dakika daha

Evde dönüp, daha tamda algılayamamışken iş yapıp sonra da yazmaya oturdum, “Benimki bağımsızdır, kimbilir hangi sokakta sürtüyor?” alışkanlığında hala aklım. Yıkarım ortalığı diye korka korka girdim eve… Ayşe abla ben yokken hiçbir iz kalmaması için uğraştı ama keskin bakışlarım aradıklarımı buldu, bebeği sandığı oyuncağı, yatmayı sevdiği yerdeki bedeninin izi… “Bağımlılıklar geliştiriyoruz, aşklarımız koşullu, kayıplarımızda gerçekte kendimize üzülürüz” vs.vs, bin kere duydum mu, bin kere bu konuşmalara katıldım mı, yaptım. Şimdi içimden suratsız suratsız” ha tabi canım, söyle söyle “diyorum, bir kulağımdan girip ötekinden çıkıyor nasılsa. Yanağına yemeği doldurup çiğnemeyip annesini delirten o domuzuna çocuklar gibiyim. Sen ne desen de ben şimdi öyle hissetmiyeceğim işte.

Eğer her duyduğumuzu hemen hissetseydik, facebookta paylaşılan her özlü sözle dünyamız değişirdi. Allahtan da değişmiyor. Bir zamanlar bir atasözü yaratmıştım, başkası da benden önce demişse, kusura bakmasın henüz görmedim: Her “dır’la dir’le biten cümle doğru olmak zorunda değildir” diye. Lafın sonunda dır koyup, tek doğru oymuş yapıp, oldu bittiye getiriyorlar, benden  söylemesi.

Iyengar’ın “Yoga ve Siz” kitabından alıntı yapacaktım ama bir türlü o satırı bulamadım, yoga yapmanın içindeki oyun duygusundan bahsediyordu, çok sevmiştim, bunu hem de yoganın felsefesine sıkı kafa yormuş, en kaşı kalkık gurusu Iyangar söylüyordu . Bugün sabah ,aştanga kampının son dersinde bu sözü hatırladım. Tutkuyla yaptığım, belirenden daha fazlasının olduğunu her hücremle hissettiğim asanalarda, “kapotanasadan kalktım valla, yok kalkamamışım/ahanda kendim dropbacke bıraktım/ yok ya taş gibi düştüm, ama oldu olacakmış gibi de, bedenimde bir şeyler göz kırptı”larla oyunun içindeydim. Yani neşe, yani, merak, yani ciddiye almama, yani “biri”olmaktan sıyrılma. nüfus hanesinde yazan doğum tarihine sıkı bir nanik de var tabi. Annelerin akşamüstü penceden sarkıp “hadi eve gir” demesine karşılık “beş dakika daha” diye pazarlık yapmak gibi… O beş dakikaların tadını unutmayanlara ithafımdır.

Bir arkaya bakan ben olunca, fotoğrafı paylaşmak istedim.

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s