Beste I – Gün 19

5:45’e kurduğum alarm işe yaramamış, 7’ye doğru kalkabildim. 4.gün yogası için geçtim Samapadaya. Uzun uzun kaldım orda. Tam ayılamadığım günlerde Samapada’da uykuya dalmaktan korkuyorum. Olmaz demeyin, çocukluktan ayakta uyumuşluk hikayelerim var. Samapada’da da uykuyla uyanıklık arası bir yerde oluyorum genelde. Kendimi bırakırsam uykuya daha yakınım ve ordan hayal dünyasına girmem çok kolay. Dur diyorum başka yerlere gitme şimdi. Gel buraya. Nefes. Topla dikkatini. Ayık ol. 

Halamın yazlık evinde her odada bir uyuyan olduğundan annemle uyuduğumuz odanın bir köşesine geçiyorum. Annem de uyanık ama yatakta uzanıyor. Başkasının olduğu bir yerde yoga yapmayı sevmiyorum, yanımdaki uyuyor bile olsa. Annemin de gözleri kapalı, tekrar uyumaya çalışıyor ama ben yine de rahat değilim. Hele de annem olunca hiç değilim. Annemin benim bu yoga mevzularından hazetmediğine dair bir önyargım var. Eee etmesin, ne olmuş yani? Yok canım, konu annem olunca öyle olmuyor. Annemden onay alma dürtüsü o kadar baskın ki. Gerçi dönüp baktığımda da geçmişim onun onaylamadığı şeylerle dolu. Onaylamasa da yapmışım belki ama o onay isteğinden, beklentisinden kurtulamamışım demek ki. 

Yoga batı dünyasında da çok kabul gördüğünden annemin başta hiçbir derdi yoktu yogayla. Ta ki ben Tayland’da katıldığım Vipassana’dan, orda on gün boyunca konuşmadığımızdan bahsedene kadar. Bir de bir noktada “ruhani” kelimesini kullanınca annem benim kapanacağımdan falan korkup demediğini bırakmamıştı. O gün bugündür mesafeli duruyor. Ya da ben öyle olduğunu zannediyorum. Bu da büyük bir ihtimal.

Nerde kalmıştık. Isınmalar tamam. Civa çalanadayken annem tuvalete kalkıyor. Of tam da dışardan en garip göründüğünü hissettigim hareket. Ellerle sanki büyü yapıyoruz. “Ne yapıyor bu kız böyle?” diyecek içinden kesin. Nerden biliyorsun Beste? Düşünce okuma işinden vazgeç. Annem benim olduğum tarafa bile bakmadan (senin dikkatin niye orda cancağazım) gidip geliyor. Kurmastana’da ayaklarımın altındaki yumuşak halı yüzünden topuklar iyice geriye kaçıyor. Çıkıyorum, halının olmadığı ufak bir boşlukta yeniden giriyorum. Ordan hop otur ve Chaya Yoddha Sancalanam. Hiç bilmiyormuşum 2. prelüdün ismini. Nerdeyse 1 yıldır yapıyorum ama hep 2. prelüd demişim. Öne katlanmalar zorlu. Bu prelüdün çakriden sonraki savaşçılarını çok seviyorum. İsimleri neydi onların? Gerçi Balakrama’daki Sharva’yı da çok seviyorum. Buraya gelince hareketi gerçekten nefesin götürdüğünü hissediyorum. Oku çek, at. Ya da yumruk yap, at, çek geri. Çakri’nin mi bir sırrı var acaba? Tam Çakri sonrası hareketlerde hissediyorum bunu çünkü. Sarpa hala zorlu. Hareketten çok nefesi. Yetiremiyorum bir türlü. Hep nefes nefese kalıyorum. Bugün 4. gün yogası deyip (aslında bahane edip) bir Sarpa ve bir güneşe selamla bitiriyorum. Samakonasana’yı da halı çok kayıyor diye yapamıyorum. Gelsin yin hareketler, ohhh.

Bitirince kalkıp yatağa uzanıyorum. Annem bitti mi diye soruyor. Evet bitti. 

Beste I – Gün 19” üzerine 2 yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s