Başak2-Gün22 – Umut var mı sence Sangha?

IMG_7104

 

Sevgili sangha,

kaldığım yerden devam edeceğim, bu hafta yazmayı aksattım biraz. Tüm yazıları okuyamasam da okuduğum bazı yazılardaki hüzün ve ‘umut kaybı’ diyelim dikkatimi çekti. İlginçtir bir süredir ben de aynı hislerdeyim.

Yaş dönümü mü, olgunlaşma mı, büyümek mi artık adı nedir bilemiyorum ama bulunduğum ortamlardan sıkıldığım, dünyanın yükünü zaman zaman omuzlarımda hissettiğim, çok sevdiğim İstanbul’a yabancılaştığım (çoook sevmemem rağmen) bir gerçek.

Yaklaşık 2 senedir yakın çevremde çok fazla yurtdışına giden insan oldu. İlk başlarda bunu kişisel tercih olarak gördüm ve üzerine çok da düşünmedim. Ancak 2016 yılın insanlıktan nasibini almamış vahşi geçen dönemi boyunca bu gidişler düşündürmeye başladı.

Ben hep kalma yanlılarından oldum Sangha. 24 yaşımdayken bir proje için gittiğim Fransa’da 6 ay yaşama şansım olmuştu. O dönem boyunca gördüm ki ben ülkemi özlüyorum, ülkemde olmak istiyorum. Fransa çok sevdiğim bir ülke olmasına  rağmen (bu da başka yazının konusu olsun:), ‘burası benim değil, ben yabancıyım’ hissini hiç kaybetmedim(Fransa’da uluslararası genç insanların toplandığı olabilecek en hümanist ortamda olmama rağmen.)

Bu his, gitme/kalma arkadaşlar arasında konuşulurken hep bana ışık tuttu ve kalmayı seçtim. Ama özellikle 2016 senesi beni çok düşündürdü:

‘Fransa’yı seviyorum ama yabancıyım diyordun, peki kendi ülkende de bir yabancıysan ne olacak Başak’ diye kendime sormaya başladım. Kendi kültürümden olmayan kaba ve görgüsüz insanlarla dolan İstanbul, görgüsüz, dalkavuk zengin popülasyonundaki artış, azalan yaşam alanı ve yeşil, günden güne ilkelleşen erkeğin kadına olan bakışı (adam olanları tenzih ederim) beni sevdiğim ülkemden epey soğuttu sangha. İş ortamındaki ekonomik zorluklar (evet son 2 senedir o da epey zor), kalitesini kaybetmemiş bir dostla iki lafın belini kırıp takılacağın mekanlardaki azalma, hizmet alamadan bol para döktüğün orantısız fiyatlı yerler vs vs.

Sevgili Pınar gibi ben de tutunmakta çok zorlanıyorum. Bunun çözümünün top yekün taşınmak olmadığını da biliyorum.(kendi adıma)

Muhtemelen hayatımda geçtiğim dar tünellerden bir tanesi. Umarım güzel günler bizi bekliyordur Sangha, çünkü dünya bir süredir çok iyi bir yer değil.

Yogama gelirsem: 3 gün ardarda biraz kısıtlı yoga yaptım.Ondan kaynaklı düşüşün de farkındayım. Bugün doyasıya güneş serisi. Çok iyi oldu. Mum duruşu bugün başka güzeldi. Kanda ile bütünleştikçe santosha(memnuniyet-kabul) yükseliyor. O zaman zihnin efendisi olmaya başlıyor insan. Bu hali korumak ise çok kolay değil, ama sen zaten bunu iyi biliyorsun değil mi sangha.

sevgiyle kalın.

 

 

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s