Ceren2-Gün22: Tuhaf bi çocuk

Merhaba herkese,

Önceleri kendi daralmışlığımda umarım enerjini düşürmedim sangha. Bugün iyiyim ve bu enerjiyle yazmak istedim.

Bazen çok seviyorum yazmayı ama düzene sokmam zor. En son 5 gün önce yazmşım yine… Düzenli bir şey yapmak genelde bana zor zaten. Ne zaman ki bir şeye girişsem, bir iş, bir resim, müzik yapmak ya da bunun gibi bir şeylerle uğraştığımda eğer insanlar iyi/kötü yorum yapsa ya da benden dahasını beklemeye başlarsa hemen motivasyonum düşer ve devam etmeyi reddederim. Uzun bir ara veririm o yaptığıma. Neden olduğunu anlamış değilim, çok pis bir huy. Oysa ki düzenli devam etsem, adım adım yaptığımda gelişebilirim. Canım isterse, başkaları benden bir şey beklemediği zaman harika iş çıkarırım. Bale yaptım, piyano, gitar çaldım, voleybol oynadım.. devam edemedim. Ya da ne bileyim en basiti sabah 9-akşam 6 düzenli işe girdim her normal insan gibi.. Her ne yaptıysam ne zamanki rutine girdi orda bana bir sıkıntı geldi. Bir de bunları beraber yaptığım insan faktörlerinden dolayı darallar geldi genelde bulunduğum ortamlarda. Dön bir aynaya bak di mi? Sonuçta genelde yaptığım iş saçma geldi ve bıraktım. Çok iş değiştirmişimdir o yüzden. Sanırım kendimle bir problemim var 😊 Oysa eğlenceli biriyim. Ama bu durum ben çook ufakken de böyleydi, yuvadaki karnemde yazıyor. Arkadaşlarıyla uyum “zayıf”. Yahu yuvada karne mi olur? Hadi karne olsa da zayıf mı verilir? Beni 5 yaşımda etiketlediler. Yemek yeme zayıf, o zayıf bu zayıf diye.. O karneyi bulmam lazım. Bir tane de değil yani zayıflar.. O zaman bu yana kendimi çoğunlukla uyumsuz hissettiğim doğrudur bir şeylere.. Düşünüyorum da aile faktörü hele çok önemli, küçükken onların ağzından çıkan her kelime bizim beynimize işliyor, ona inanıp yaşıyoruz. Annem bana sıklıkla tuhaf bu çocuk, benden nasıl çıktı anlamıyorum demiştir mesela.  Yani söylerken de gülüyor muhtemelen özünde komik bir annem var, düşünmeden konuşur sadece, ben de öyleyim malesef, neyse konudan sapmayım ama ben o söylediğini duyduğumda uzaylı olduğumu hissettim bir kere.

Yoga pratiğim hayatımda düzenli yaptığım ve üşenmediğim sınırlı şeylerden biridir. Ondan hiç bırakmadım. Kendim olduğumu hissediyorum matın üzerinde, iyisiyle kötüsüyle. Çoğu yerde böyle hissedemiyorum işte.. Ancak o matın üzerinde hiçbir şeye uymak zorunda değilim, kendim gibi olmam yeter… Gerisi akıyor.. İşte şu son 3-4 ayda sakatlık yüzünden kendimle mücadele etmekten öteye gidememiş, durumu kabullenememiş, hayatta sevdiğim ve düzenli yaptığım tek şey de bitti, yogayı bırakmam lazım heralde diye korku ve panik içerisinde depresif hallerden hallere akıyordum. Ama şu son günler bir hafiflemeye başladım. O boğucu ağırlığı üstümden atmaya başladım ufaktan. Demek ki kendimle ve değişen fiziksel durumumla bir uyum yakalamayı başardım! Bugün keyfim pek yerinde. Çünkü kalçam iyi bugün, yani toplasan 5 kere hareket esnasında“ah kıçım” diye bağırmışımdır gün içerisinde. Harika!!! Yani düzenli pratiğin, sevginin ve ilginin sonucunda meyveler olgunlaşıyor galiba 😊 Güneşe selam pek yakındır, hissediyorum!

Çok sevgiler sangha!

Ceren2-Gün22: Tuhaf bi çocuk” üzerine 2 yorum

  1. .yağmur. dedi ki:

    Pazar akşamı tam da “rutinleri bozmak” üzerine bir düşünce geldi. Sabah uyanıp yazını okudum ve gülümsedim.
    bunun üzerine de dedim ki, “biraz oyunbozanlık renk getirir, düzen kendiliğinden gelir”.
    ben de 3 gün şeklinde toplayıp yazdığımı fark ettim yazıları, akış bunu getirdi dedim ve ferahladım.

    Liked by 1 kişi

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s