GÜL II/ Kimse kim

Bugün bir öğrenciye diyordum ki, “seni izliyor olacağım”. Bizim bilinmedik  bir yönümüz var, biz yıllarla en çok beden okumayı öğreniriz, her derse geldikerinde öğrenciler son gördüğümden bu yanayı anlatan mektupları ders boyunca okurlar. O mektuplar en sahici satırlarla dolu olur, çünkü yazdıklarını bilmezler. Bizim ellerimize geçer anlattıkları, ellerimizle bir satır daha ekleriz, kimi zamanda satır sileriz. Onun için soru soran öğrenciye, hele hayatıyla ilgili “yardım” taleplerinde benden pek bir şey alamazlar. Onların konuştuğu o zaman Gül Hoca olur.. Benim de en olmak istemediğim kişi o’dur. Kimi gerçekten Gül’le tanışmak ister, o zaman arkadaş, en çok da eşit oluruz. Kimseye de bir öneri değil bu yol,  elimden başkası gelmedi.

Biz dediğim yogiler. Tanıma gelmez olduğumuzu düşünüyorum, süreçin kendisiyiz, onun için binbir yüzümüz var. İnstagramda görünen, görünmeyen, sunturlu küfür edeni, şiir gibi konuşanı…

Blok yazmak önce zevkiydi, sonra “ben” kısmı beni benden almaya başladı, üzerimdeki katmanları sıyırıyor muydum, hırkaları üstüste mi giyiyordum? Daha garibi, ikisi aynı anda oluyordu. İçtenlik krizine kapılmıyordum ama içtenliğin dibine tepetaklak gidiyordum. Niye sızmıştım bu siteye? Daha önce de demiştim, el yazıyor işte. Bir de birikenlerden sıyrılmak, kabuktan çıkıp, çıktığın kabuğa bakmak güzel, bir daha üstüne takamayacağınla veda.

Bir faydası da hep yoga yaptığımı, hep yogada olduğumu fark etmek oldu ve ” koparım” sandığımın içinden nefes aldığımı gördüm. Üzerimden çıkardığım kabuk yoga yapan biri olma fikriydi. Fikir uzaklaştı, kendime mektuplarımın mürekkebi uçtu,  tasavvuftaki “hiç” oldu. Geçici olduğunu biliyorum, hiç’le  gözgöze gelebildiğim için de 28 gün’ün kıymeti bende saklı.

Çok ciddi oldum, onun için “çok da” yogaya teslim olmuş fotoğrafımı koyuvereyim.FullSizeRender

GÜL II/ Kimse kim” üzerine bir yorum

  1. hello5173 dedi ki:

    Gül hocam, sevmiyorsun madem yazmayayım dedim, öbür yandan ileriye de gidemedik, yine de dokundun bana yazmadan edemedim. Satırlar yazdın sildin benden .) Eline sağlık, hala duruyor yerlerinde. Hele ilk bir trikonasana dokunuşun var hafifçeçik ayaktan parmağa burada hissediyorum. Evet, ben de bilmiyorum, burada giyiniyor muyum soyunuyor muyum. Veda gibi olmuş, hüzünlendim. Çok teşekkürler, iyi ki varsın.

    Liked by 1 kişi

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s