Pınar K. – Gün 1

Bugün de çoğunlukla olduğu gibi kahvaltıdan önceki vakitlere kadar sarktı yoga pratiğim. Bir yıldır çalışmadığım için erken kalkmak gibi bir zorunluluğum yok. Ben yine de erkenden kalkmak istiyorum. Çünkü ne kadar erken kalkarsam günüm o kadar dolu geçiyor. Çoğunuz hak vereceksiniz buna eminim. Ama ne yazık ki sabah saat 6,7,8, olduğunda bir türlü “Hazır fırsat varken uyu, bak çalışmaya başlayınca bu günleri mumla ararsın. Hem kalkınca ne yapacaksın ki.” düşüncesiyle olan savaşımı kazanamıyorum. Halbuki kalkınca yapacak o kadar şeyim var ki. O an o soruyu sorduğumda aklıma da geliyorlar gelmesine de, “Nasıl olsa onları kendim için, istediğim için yapacağım, mecbur değilim, beni uykusuz bırakacaklarsa, şu anki keyfimi bozacaklarsa beni o kadar da mutlu etmezler.” düşüncesi beni ele geçiriyor. Acaba gerçekten istemiyor muyum erkenden kalkmayı. Bu sorunun cevabı net değil. Çok istiyorum istemesine ama uykudan daha çok istiyor muyum bilmiyorum. Uyku benim için her zaman çok önemliydi. Acil durumlar haricinde uykusuz kaldığım da olmamıştır. Bu konuda verecek tavsiyesi (bir taktik, kendi kendini ikna etme…vs.) olanlara şimdiden şükranlarımı sunuyorum.

Gelelim pratiğime, topu topu üç pozum var zaten. Onlarda da standart nefes sayısı kadar durup kaçak dövüşüyorum. Daha bacaklar yanmaya başlamadan, pozun içinde acılar içinde kıvranma evresine geçmeden, hooop, nefes sayısı bitti, hadi kalkalım. Belki de bu yüzden sadece yirmi dakika sürüyor. Bir yandan da eğer uzatırsam bana zor gelir, o günkü yogayı hiç yapmam diye korkuyorum. O ince çizgiyi tutturmak ne zor şey, hem hareketin bana en çok faydası olan ana kadar beklemek, hem de bir sonraki gün bir önceki günü aklıma getirip, off ne zordu, kim duracak şimdi o pozlarda o kadar süre fikrine kapılmamak ve yogayı yapmaya devam etmek.

İnsanın kendi kendisiyle mücadelesi ne bitmez tükenmez bir zulüm.

 

Pınar K. – Gün 1” üzerine 3 yorum

  1. oradanburadan dedi ki:

    Sevgili Pınar, maalesef normalde 6,7,8’de kalkmanın bizim buralardaki karşılığı 5,6,7 oldu 🙂 o zifiri karanlıkta kalkmak, işe/okula/uçağa yetişmek gibi bir zorunluluk olmadıkça sağlam bir iç disiplin gerektiriyor. Onu da Defne Hoca’nın bize hep söylediği gibi yogayı neden yaptığını kendine hatırlatarak, sonrasındaki hislerinin özlemiyle geliştirebiliriz.
    Nefes sayısını da birden değil de her gün 1 nefes artırmayı deneyebilir misin? Gerçekten dayanamayacağını düşündüğünde sadece tek bir nefes fazlası…Sonrasında hissettiklerini bana yazar mısın? merak ederim 🙂

    Liked by 1 kişi

  2. pinarkavak dedi ki:

    Ayça çok teşekkür ederim, yazdıkların çok kıymetli. Hem sabah erken kalkma hem nefes konusundaki tavsiyelerini uygulayıp sonucu bildireceğim 🙂 Ne güzel bir şeymiş insanın boyle destekcilerinin olması 🙂

    Liked by 1 kişi

  3. aylinparmaksiz dedi ki:

    Pınarcım benim de naçizane önerim hergün aynı saatte uyanma disiplini, bir süre sonra beden kendiliğinden saate bile gerek duymadan kendiliğinden uyanıyor. Eğer uygulayabilirsen bana da yaz:))sevgiler

    Liked by 1 kişi

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s