Pınar K. – Gün 3

Dün akşam söz vermiştim kendime, Ayça’yı dinleyip sabah 8’de kalkacak, yogamı yapacaktım. Hatta eğer becerebilirsem Aylin’in dediği gibi her gün böyle yapacak, sonra da bir hafta boyunca bu işi başarabilirsem saati 7:30’a çekecektim. Bir ay sonra da 7:00’ye ve böyle böyle saat 6’ya kadar gidecektim. 6 yeterliydi. 8 ise başlamak için iyi bir saatti, kendimi fazla zorlamamış olacaktım. Gerçekten çok istekli ve kararlıydım. Alarmımı da kurdum. Hem 8’e hem 9’a. Oldu ya 8’de binde bir ihtimal kalkmak istemedim ve kalkmadım, 9’da artık uykumu almış olacaktım, kesin kalkardım. Hiç yoktan iyiydi. Çünkü bugünlerde zaten 10’da kalkıyorum. Gece de 12:00’ye 5 kala yattım. Normalde 2’ye kadar sarkabiliyor yatağa varmam. Her şey incelikle ayarlanmıştı, iş bir tek sabahki can’ıma bağlıydı.

Alarmım saat 8’de çaldı. İçerisi hala karanlık. Üstelik bugün iyi dinlenmem lazım. Koşu antrenmanımın en uzun koşusu bugüne. Hımmm, en önemli bahaneyi buldum. Bunu neden gece düşünemedim ki. Haa düşünmüştüm doğru ya, ama 8 saat uykunun havada karada yeteceğini de düşünmüştüm. Neyse, vücut pek dinlenmiş gibi görünmüyor, yoksa nazlı nazlı keyif mi yapmak istiyor. Neyse, garantiye alalım, uyumaya devam. 9 alarmı da aynı şekilde kapatıldı. Pardon tam olarak aynı olmasa da bu sefer “on dakikaya kalkarım” diye diye saate en son 10’da baktım ve ışık hızıyla da kalktım.

Yüzümü yıkayıp, dişlerimi fırçaladıktan sonra 20 dakika meditasyonda oturdum. Meditasyon diyorum ama tabii ki değil, esasen sırf nefesi takip etme. Asıl meditasyon dediğimiz şeyin ne kadar zor ve çoook sonraki bir aşama olduğunu daha yeni öğrendim. Ve yoga, 20 dakikacık süren yogam. Ayça’ya ilk sözümde mahçup oldum zaten, ikincisini bari tutayım diye aklımdan geçirerek, her pozumu (topu topu 3 tane pozum olduğunu söylemiştim) normalde yaptığımdan  bir tane daha fazla veya bir nefes daha fazla durarak yaptım. Hımm, bu da yakmadı hiçbir yerimi ama illa ki yakana kadar beklemem gerekmez, sadece bir artır demişti… Hemen kalkayım yarın bir tane daha artıracağım çünkü. Her ne kadar başlarken, geç kaldığım için aceleye getirdiğimi düşüneceğimi, annem kahvaltıyı hazırlamış beni bekliyor olacak diye endişeleneceğimi sansam da genel olarak huzurlu hissettiğim bir pratikti.

İşte hep böyle pazarlıklar, esas faydasına kendini teslim etmek yerine kurallara uymacalar, yapmış olmak için yapmalar.

 

Pınar K. – Gün 3” üzerine bir yorum

  1. oradanburadan dedi ki:

    Alarmı uzak bir yere koy bence :)) Bir de sonrası için yapman gereken şeyler planlayabilirsin belki. Yani mesela 9’da kesin evden çıkmış olmanı gerektirecek bir buluşma. Sınırların bizi özgürleştirmesi gibi…Nefes konusunda da, hep yaptığın sayı değil de gerçekten dayanamayacağını düşündüğün noktadan sonra bir nefes daha 🙂 Birbirimize destek olabildiğimize çok çok sevindim. Yolculuk böyle bir şeymiş demek ki 🙂

    Liked by 2 people

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s