Aylin – Gün 5

 

Merhaba Sanga,

Defne hocanın son günlerde yazdıkları, yaşadıkları hepimizi derinden etkiledi. Yazmak istedim, sonra ne yazarsam yazayım işe yaramayacakmış gibi bir hisse kapıldım. Oysa, ufacık da olsa belki Kokia’nın yaşadıklarının onda biri de olsa ben de benzer bir durumu yaşamıştım. Kendi bedenimden çıkıp özgür olmak istemiştim. Ellerime baktım, Kokia’nın kasılan parmaklarında, kelepçe ellerinde kendi ellerimi gördüm. Zihnimde yazmamı engelleyen “Yazdıkların işe yaramayacak ki şimdi!” düşüncesini savuşturup, bilgisayarın başına oturdum.

Küçükken sık sık ellerim, ayaklarım, çenem sonra tüm bedenim kasılıp öylece hareketsiz kalırdım. Nöbet anlarında el ve ayaklarım bileklerimden içe doğru dönüyordu, çenem yamuluyordu, konuşamıyordum ve olduğum yerde hareketsiz kalıyordum. Yolda giderken, otobüste, okulda, parkta ansızın düşüp nöbet geçirmeye başlıyordum, etrafıma toplanan kalabalık “Yazık, çocuk sara hastası herhalde, ahh ne zor!” diye konuşurken annemle benim göz yaşlarımız çaresizlikten birbirine karışıyordu. Durup dururken olduğu için tek başına hiç bir yere gitmeme de izin yoktu. Bu nöbetler yirmili yaşlarıma kadar sürdü, sonra hafif şiddetli senede bir, iki kez olmaya başladı. Çok şükür uzun zamandır da olmuyor. Doktorlar ender görülen bu durumun nedeni anlamak için onca test yaptılar ama nedenini saptayamadılar. Ben her nöbet geçirdiğimde annem ve ablamlar benim hep öyle kalacağımı, düzelmeyeceğimi düşündüler. Onların yüzündeki korkuyu endişeyi görerek büyüdüm. Neyse ki annem ve ablamların korktuğu şey hiç bir zaman olmadı, her defasında onları korkutup, tekrar hiçbir şey olmamış gibi düzeldim.

O anları şimdi düşündüğümde, çevremdeki sevginin bana kendimi bırakmamam için ne kadar iyi geldiğini hatırlıyorum. Bir de en büyük ablamın mizah gücünün. Kokia’nın yaşadıklarıyla benim yaşadıklarım tabii ki aynı değil. Ama bu zor anlarda tutunacak bir şeyler bulmak istiyor insan. Yalnız olmadığını hissetmenin, ağlarken yaslanabilecek bir omuz bulmanın, dehşete düştüğün o anlarda ne kadar önemli olduğunu biliyorum. Yanımızdakiler için ne kadar zor olsa da bize güç vermek için orada olduklarını bilmiyorum. Dualarım ve sevgim Kokia ve sizinle hocam!

***

Sanga dün gece bir harikaydı. Şimdi fotoğraflara tekrar baktım:)

Güler yüzümüz, hoş sohbetimiz, sıcak kucaklaşmalarımız, kahkahalarımız bol olsun. En kısa zamanda ev partisinde tekrar bir araya gelmek üzere.

İyi ki doğmuşsun “Strong woman!”. İyi ki seni tanımışım. Az kaldı arkandan geliyorum kırklı yaşlara:)

IMG-2200

Aylin – Gün 5” üzerine 3 yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s