Pınar K. – Gün 6

Kaçamak yogalardan biri daha bitti. Çok mahcubum. Öyle uykum vardı ki, tam uyumaya gidecekken bugünün yogasını yapmadığım aklıma gelince başımdan aşağı bir sızı geçti. Olur ya hani, aniden çıkan yüksek bir sesten korktuğumuzda ya da büyük bir utanç içinde kaldığımızda. Bana oluyor. Tepeden tırnağa bir sızı. Hatta bazen ömrümden de kısaltıyor gibi geliyor. Muhtemelen dünkünü gece yarısı, yani bugünün saatleri içinde yaptığımdan dolayı vücut da zihin de hepten şaşırdılar. Ne zaman bir karar alıp uygulamaya kalksam böyle olur zaten. Başlarda hepten sapıtırım, dediğimin aksine aksine giderim. Düzenli ve her gün aynı saatte kalkıp yoga yapacağım dedim ya, hali hazırda var olan düzenin de iyice dışına çıkar, abuk subuk saatlerde yoga yapıp kendimi delirtirim. İtiraz etme safhası diyorum buna. Sonra sakinleşir kendime gelirim. Bu sefer de öyle olacağını umut ediyorum.

Yoga yapınca uykum da biraz açıldı. Hazır açılmışken yazıyı da ihmal etmeyeyim dedim. Gerçi bugün çok yazı da düşmemişti bloga. Sadece üç, Ayça, U. Pınar ve Tansel. Zevkle okuduğum üç yazı. Gerçi daha birkaç gün önce Dolunay’dı ama ne olur ne olmaz Yeniay tarihini kontrol ettim. Yoo, taa 17 Ocak’taymış.

Yazıyı yazarken de sizinle bugün hangi durumumu (derdimi) paylaşsam diye aklımdan geçirdim. Uzun zamandır aklımı kurcalayan ve aslında az da olsa anladığım ama anlamamazlıktan geldiğim bir konu var. Buraya girişini yapayım, devamını bir sonraki yazıya saklayayım, çünkü çok uzun sürer. Ben bir türlü yoga’daki ve dolayısıyla hayattaki “çaba” ile “çabasızlık/teslimiyet” arasındaki dengeyi çözemiyorum. Disiplinli bir şekilde çalışmak yoga için gerekli. Bunu anlıyorum. Bir yandan da senden üstün bir gücün varlığına teslim olma durumu var. O aşamaya ne zaman geçmemiz gerekiyor onu çözemiyorum. Çünkü çok erken geçersem bende tembellik olarak yansımasına kavuşuyor ve hiç bir zaman hedefimi tutturamıyorum. Tam geçmem gereken yerden bir adım önce bile geçsem hedefe ulaşamıyorum. Teslimiyet aşamasına geç geçersem de devreler yanıyor, endişe, stres, türlü türlü kaygılar yer ediyor üzerimde. Sanki herşey benim elimdeymiş de elimden geleni de yapmıyormuşum (tembel) ya da yapamıyormuşum (beceriksiz) gibi. Yani benim için bu denge şaşmış vaziyette sevgili sanga. Daha bundan çok dert yanacağım sana.

Pınar K. – Gün 6” üzerine bir yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s