Zeynep – Gün 19 muş

-İyisin dimi?

-İyiyim iyiyim.

Nasıl da içim şişiyor, sıkışıyor.

-İyiyim iyiyim, sen beni merak etme, sakın endişelenme.

-Ağladın mı yoksa, sesin bir garip geliyor.

-Yok, ağlamadım. Şimdi hapşırdım da ondan öyledir.

-Hasta mısın yoksa?

-Yok değilim, şimdi oldu. Toz kaçtı herhalde.

Üzgünüm, canım acıyor.

Hissedebildiğim kadar iyiyim. Samimi olabildiğimce rahatım.

İyi olmaya çalışınca kabuslar görüyorum, doya doya üzüldüğüm günler daha mışıl uyuyorum…

Bugün sana yazmak istiyorum, sevgili sanga.

Babama yazıyorum öldüğünden beri, ama son iki haftadır yazamıyorum. Arada yazıyorum da, kendimi hergün kandıramıyorum. Babam aslında yok. Kimse okumayacak.

Olmayan bir insana ne kadar yazabilirim? Bilmiyorum. Kendime yazıyorum. Babamı içimde var ediyorum.

Kendimi ‘Çok arabesk mi oluyor bu söylediklerim?’ derken buluyorum, elimde değil.

Arabesk ne demek? Hak edilmemiş üzüntü mü? Kendini paralamak mı? Kendimi paralamak hoşuma mı gidiyor?

Dikkat. Çok duygusallaşmayayım sakın.

Benim babam zaten hastaydı, hep bekliyorduk. Bak berikininki birden gitmiş, hop diye.

Evet, ben babamla yıllardır vedalaşırım.

Daha mı hafif olmalı hislerim? Belki öyledir. Bilmiyorum ki.

Peki yılların üzüntüsü bir anda geçer mi? ‘Ohh, rahatladım.’ diyebilir miyim? Diyemiyorum. ‘Keşke burada olsaydın, beter olsaydın.’ diyebiliyorum. Evet, bencilim.

Ya sen de üzülürsen, acırsan bana diye korkuyorum şimdi bir de. Acıma sakın ki, zavallı olmayayım. Acıyı yaşama iznim olduğunu hissettiğim sürece, iyiyim.

-Kendini bırakma kızım.

‘Şimdi ben üzüntüye gömülürsem, kendimi bırakırsam iyi olabiliyorum.’ dedim ya. Çelişkili gibi gözüküyor. Sen beni anlarsın.

Olmamış gibi yaşamak olmuyor.

David hoca geldi, gitti. Yeni hallere girdik, çıktık. Şimdi bu hallere iyice girip çıkmayı, hatta kalmayı öğreneceğim.

Kendimi bırakabiliyor muyum yere? Dizlerimin acısını, babamın kaybına benzettim derste.

Ellerimle tutunup canımı acıtmamaya çalışıyorum, aşağı bırakamıyorum ağırlığımı. Cesaretim yok.

Doya doya ağlamıyorum artık.

Bir ses ‘10 hafta oldu, vaktin doldu.’ diyor. Bitti.

‘Yeter kızım!’ diyorum içimden kendime babamın sesiyle.

Yok, yetmedi ama, dahası var.

Neyse bilenler biliyor. Böyle dizimizin içini yere koyup, dönüyoruz üstünde. Dizimin yarasının acısı, ne ki hayatın yanında. Bunun içine girebilirsem, kaybımın içinden geçip gidebilir miyim? Nereye? Olduğumuza aha da tam da buraya mı?

Ben bu acıyı taşımayı öğreneceğim.

Önce ağırlığı güzelce karnıma doğru inecek, oradan bilmem nerelere.

Deneyeceğim.

İyi ki varsın sangam.

İyi geceler.

Reklamlar

Zeynep – Gün 19 muş” üzerine 3 yorum

  1. duygubingol dedi ki:

    Zeynepciğim, acını ta içimde hissettim, yüreğim titredi, bir vapur yolculuğunda gözlerim doldu. Yas böyle bir şey. Herkesin acısı kendine göre, bir başkasınınkiyle karşılaştırılamaz. Kim nereden bilebilir senin acının benim acımdan daha büyük ve daha küçük olduğunu? Ve o acının geçeceği net süreyi hangi matematik verebilir? Ben şunu kendime hatırlatıyorum; ne varsa içimizde bir yerlerde sıkışıp kalan, bir şekilde hissedilmeyi bekliyorlar ve bir gün bir şekilde ortaya çıkıyorlar, er ya da geç. Bizim direncimiz de o tezahüre yön veren erkenlerden biri. Bir terapist arkadaşım yas sürecini hakkını vererek yaşamanın son derece sağlıklı olduğunu söylemişti. “Ama haftalar oldu, uyuyamıyor geceleri?” demiştim eşim için. “Babasını kaybetti, tabi ki uyumayacak.” dedi. Bırak, uyumasın. Bırak, yemesin. Bırak, konuşmasın. Bırak, dalgın olsun. Bırak, hata yapsın. Direnmektense çökeceğiz dizlerimizin üzerine, teslim olacağız. Sökülüp gidecek bir gün acısı ve güzellikleri kalacak. Sana bunu tüm kalbimle söylemek istedim.

    Liked by 5 people

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s