Fatoş: Yalnız değilim

Dün bizim eve resmi olarak yaz geldi. Yorgan ve kalın robdeşambırlarımız (evet, ikimizin de var) bir dahaki ilk kalorifer yakmalı soğuklara kadar koltuğun altına yerleştirildi. Bu gece, geçen Eylül’den beri ilk kez yatak odasının camı açık kaldı. Ve çıplak girdim yatağa. İlk önce uyuyamadım. Sonra geç olduğunu fark ettiğim için panik oldum, yastığıma biraz lavanta yağı damlattım. Sağa sola dönerken, uyuyakalmışım.

Çıplak uyudum demiştim ya, dolayısıyla çıplak uyandım. Ben aslında unuttuğum, ama geçen gün restoranda arka masamızda oturan bir godoşun yüksek sesle gelmekte olduğunu tüm restoran sakinlerine hatırlattığı Büyük İstanbul Depremi’nden korktuğum için çıplak yatmam. Dün bu korkumdan daha güçlü olmak istedim. Ne olacak yani sokağa üryan fırlasam? Beşiktaş’ta nasıl cıscıbıldak koşuyordu o çocuk dün? Çocuk utanmıyordu. Gitti müzik yapan bir grubun önünde öylece, çırılçıplak durdu, üstünü giyinmek için acelesi yoktu. Kimse de ayıplamıyordu. Ve hatta bizim bu güzel havada giyinik olduğumuz kabahatti. Hem özgürlük başkalarının benim hakkında ne düşündüğünü takmamaksa madem, ve deprem olduğunda ölmez de sağ kalırsak, çıplak çıkabilirdim pekala sokağa.

Uyandığımda ezan tüm gökyüzünü kaplamıştı. Uyanmamak mümkün değil. Eskiden olsa sinirlenirdim ama artık işime geliyor. İşime gelmekten öte hoşuma gidiyor. Hava karanlık. Hafif şıpırtılar gelmeye başlıyor dışarıdan. Cam hala açık, şıpırtılar tüm yumuşaklığıyla odanın içinde. Gökteki su tanecikleri müezzinlerin onları aşağı çağırmasını bekliyormuş. Pıtır pıtır ıslatıyorlar camın üstünü. Bir film karesi içinde gibiyim. Üstümde vücudumun yarısını açık bırakan yazlık nevresim, çekiştirip, geriniyorum. Nevresim dün değişti, tertemiz. Lavanta kokuyor. Sağlıklıyım ve sağım! Şükürler olsun.

Kalkıp dışarı bakıyorum. Karşı komşunun ışığı yanıyor. Belli ki sahura kalmış. Yalnız değilim. Bazı gecelerde kendimi bir kaçık gibi hissediyorum. Bu saatte anca çok dertliler, uykusuzlar, kaçıklar ve sanatçılar uyanır. Bir de yogiler. Ama gölgeleriyle muhattap olan yogiler. Çünkü hava karanlıkken gölgeler utanmıyor, çırılçıplak duruyorlar ortada. Biz onları bulalım diye.

Ben, gecenin 4:00’ünde uyanan bir genç kadın, aynı odada garip bir dansı tekrar ediyorum. Her sabah. Ama bu gece yalnız değilim ve kaçık gibi hissetmiyorum. Sanırım Ramazan’ın en büyülü tarafı bu. Herkes sessizce evinde. Işıklarını görüyor birbirinin. Ve kendince, biliyor ne için kalktığını herkes, diğerinin.

Reklamlar

Fatoş: Yalnız değilim” üzerine 4 yorum

  1. Kalemtıraş dedi ki:

    Ben hayatımda bir defa tüm Ramazan ayı boyunca oruç tuttum. Tayland’da yaşadığım yılların biriydi. Yogaya başlayalı da henüz bir sene olmuştu. Açlık hiç dert değildi, sabah kahvesinden mahrum kalmak beni zorladı. Sonraki yıllarda tutamadıysam hep bu kahve yüzündendir. Sahura sadece kahve içmek için kalkıyordum. Sonra yogamı yapıyordum. İftarda da bir kase çorba içiyordum sadece. 5’de başlayan günden yemek molası, kahve arası gibi aralıkları da kesince yoga yapacak bir sürü zaman çıktı. Eh, karın da boş tabii. Sabah, öğlen, akşam yoga yapıyordum. En güzeli de akşam tam iftardan öncekiydi. Gün batarken çok hafif, hassas ve evrenin dalgalarının tamamına açık bir hale bürünüyordum. O ruhsal toklukla çorbama saldırmadan sakin sakin ve tek başıma oturuğum yer soframda yemeğimi yiyordum. Ve yerken, aynı senin hissettiğin gibi dünyada yalnız olmadığını, iftar sofrasına oturan ve midesine giren yemek için Allah’a şükdreden büyük bir ailenin mensubu olduğumu kalbimin ortasından biliyordum. Yazın bana o günleri hatırlattı.

    Liked by 4 people

  2. alpererdoganblog dedi ki:

    Ben de büyük İstanbul depreminden çok korkarım Fatoş. Hatta sizin arka masanızdaki gibi başka masaların godoşu da benimdir bu konuda. Yazın donla yatarken başucumda deprem anında üstüme geçireceğim kıyafet bulundururum genelde. Bu korkum yüzünden kendimi çok weirdo hissederim zaman zaman. Bu korkuyu birileriyle paylaşmak, hatta pek cool gördüğüm seninle paylaşmak yalnız olmadığımı hissettirdi.

    Liked by 1 kişi

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s