Pınarline – Gün 0: Buradayım

Olduğum yerde olamadığım, olduğum yere varmakta çok zorlandığım kocaman bir 10 günün sonunda, buradayım!

Burası neresi? Eşya çokluğundan ve vakit yokluğundan nasılsa okuyamam diye yanıma kitap almadığım iş seyahatlerinde gecenin köründe açıp Pınar’ın yazılarını okuduğum yer. Biz de deneyelim diye ikinci prelüdün verdiği şen özgüvenin içinden seslenirken burada deneyeceğimizi düşünmemiştim, kendi küçük dünyamızda deneriz sanıyordum. Şimdi hocam dedi ki çekirgeler bir iki… Garip bir yakalanmışlık hissi var. Biraz da edepsizce geliyor buraya yazmak ve yine de buralara bu kadar anlamlar yüklememek de gerekiyor galiba ve hem de burası benim için hep sığınacak bir kovuk olmuşken.

Geyikbayırı, Nisan 2022

Evet, yoklama veriyorum, buradayım hocam. Geçen hafta da şu fotoğraftaki yerdeydim, henüz tam varamamışken o olduğum yere, belirsizliklerin, zeminsizliklerin içinde buz gibi bir havada –ki üşümekten ve sıcaklamaktan da nefret etmekte ustayımdır– beni kendime getiren; bu dağa bakarak yaptığım yogamdı. Çalışkan ikiler için dilimden dökülen Namo Avalokiteshvara ile beraber… “Ben asla bu şimdi gösterdiği şeyi yapamayacağım ve ocak dışı kalacağım”ı en az 20 kez düşündüğüm ve her seferinde sadece 6 hafta yan yana gelebildiğimiz halde yol arkadaşlıklarına özlemle sığındığım çalışkan ikilerden bahsediyorum…

Önce kalemi kağıdı ve bildiğimiz yöntemlerle not almayı bırakarak başlamıştık Shadow Yoga öğrenmeye, Pınar’ın “yoganın dilini” öğrenmekle ilgili stüdyoda söyledikleri hala aklımda… Ve yine de asla öğrenemeyişim, sözelci olduğum halde ezberleyemediğim tüm Sanskritçe isimler. Halbuki onunla hemhal olmak için onun dilinden konuşmayı öğrenmeliydik ve ben bu konuda pek başarılı olamadım. Belki burada meramımı anlatma çabasına girdikçe hafızam ve Google beni daha çok destekler ve “hani şu yeni öğrendiğimiz yerdeki uttanasalar vardı ya” demekten öteye taşır beni.

Gün 0,  karanlık ay, güneş tutulması, çadır eşliğinde bana aduket çeken bir günün içindeymişim gibiydi ve hafızam beni yanıltmıyorsa, yeni ay ve çevresindeki günler suchi için harika zamanlardı. Ben de bugün ilk defa dizlerimin altına destek koymadan suchide kendimi bir miktar toparladım. Hile yaptım, çünkü pufidik çoraplarımdan yardım aldım, yine de dizlerimin altındaki koca bloklardan yardım almaktan evladır. Yoksa bugün bu kadarını bile yapmamak mı gerekiyordu? İçimden geldi, n’apalım…

Burada olmak böyle galiba biraz şu an.. Doğru mu yapıyorum sorgulaması, paylaşma isteği ve geniş bir minnettarlık hissi.

Merhaba, hoş bulduk ve bunu mümkün kılan bütün koşullar için teşekkürler!

Pınar G.

Pınarline – Gün 0: Buradayım” üzerine 2 yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s