Özgür-Gün 2: Çömelik oturuşlarım

Severim kalabalığı ve coşkuyu. Kalabalığı sevdiğim kadar kendimle olmayı da severim.
Sayıklamalarımı dinleyip, hizaya getirmeyi. Yoga işte tam da bu benim için. Kendimle kalmak. Virittlerimi hizaya getirmek.(Yapabildiğimce tabi.) Ardha Mandala pozunu, yogaya başlamadan önce yapıyor ve nasıl iyi hissediyordum kendimi o anlarda. Adı “çömelik oturuş, köylü oturuşu”benim için o zamanlar.
Arkadaşlarım gülerdi. “Napıyosun kızım”diye. Rahatlıyorum derdim.

Sonraları birden “Köklenmek” kelimesi takıldı zihnime. “Köklenmek istiyorum”deyip oturuyordum çömelerek.

Sonra yogayla tanıştım ve gitgide bağlandım. Yapamadıkça daha da çekti beni kendisine. Yapabilirsin diye fısıldıyordu kalbime.
İç sesimin yogayla anlam bulması ne müthiş bir şey… İşte tam da bu beni kucaklayan. Benim sarıldığım canım Yogamla iç sesimin anlam bulması. Namaste🧘‍♂️


Not: Köklenme konum hala netlik kazanamadı ama önemi de kalmadı.😉

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s