Büşra – Gün 6: Dans Pisti

Cumaları çok severim, iş yoksa daha da çok! Bugün de hafta içine denk gelen son tatil günüm. Sabahın 7.30’unda çeşitli kamu kurumlarına, yargı makamlarına hukuki maruzatlarımızı dile getirdiğim, şirket çalışanlarına sakın haa öyle yapmayın, şu kadar ceza alırız nutukları çektiğim gergin hukuki işlerim yok bugün. Neyse ki artık evden yapıyorum bu sevimsiz işleri, Covid19’a teşekkür ettiğim tek, ama önemli bir nokta bu. Cömert evde, bizi Akdeniz’den İstanbul’a erken döndüren işi ile uğraşırken ben attım kendimi dışarıya, Anadolu taksisi olduğum için Bağdat Caddesi’ne. Hafta sonu İstanbul genellikle çok kalabalık olduğundan pek sevmiyorum dışarıya çıkmayı. Kafelerde sıkış tıkış oturmayı, gürültülü ortamlarda hızlı hızlı yemek yemeyi, kalabalıkta birileriyle çarpışarak yürümeyi… Bugünkü kalabalık seviyesi kıvamında, keyfim pek yerinde. Sırtımdan vuran güneş pita biriken bölgeme tatlı tatlı masaj yapıyor. Canım Şebnem Ferah kulağımda döktürüyor, içimizdeki “ben”leri dans pistinde çarpıştırıyor. Dans pistini yoga çalışmamıza benzetiyorum, özellikle bugünkü çalışmama birebir uyuyor.

Dün alarm kurup Brahma Muhurta’da uyanamamıştım. Daha doğrusu uyanmıştım da gözümden uyku aktığı için yataktan kalkmamıştım bile. Bu sabah alarm kurmadım ve 4’te gözlerim kendiliğinden açıldı. Bazen içimdeki saati kurabiliyorum; ama hangi koşullarda nasıl işliyor emin değilim, her zaman denk gelmiyor. Gözlerimi açtığımda uykum yok, sanki gün aydınlanmış, öyle rahatım. Hemen kalkıyorum, yoga öncesi hazırlıklarımı yapıyorum. Dün geceden odada kalan eşyaları toparlıyorum, dikkatimi dağıtmasınlar diye. İki küçük mum yakıyorum. 4:15 civarı Suçi’ye oturuyorum. Brahma Muhurta’yı çok konuştuğumuz için beklentim uçlarda. Sakin sakin “mükemmel” bir çalışma yapacağım. Ama o da ne, Büşra Hanımlar hepsi buradalar. Mumlar karşımda doğru yerde durmuyor, perdenin konumu istediğim standartta değil. Peki, kalkıp birkaç rötuş daha çekiyorum odaya. Artık başlayabilirim, yeniden Suçi. Topuklarım birleşmiyor Suçi’de, nasıl olur? Biraz zorluyorum, acı çeke çeke birleştiriyorum, ama dayanamayacağım, kısa tutuyorum. Devamında Vaişaka, Kurmastana hepsi acılı. E acılı olmayacaktı, mükemmel olacaktı hani? Birkaç Büşra Hanım daha dayanıyor kapıya. Daha sabah 4, ne ara uyandınız da geldiniz hepiniz? Neyse buyur ediyorum, kendi aralarında bol bol sohbet ediyorlar, dertleşiyorlar, söyleniyorlar, dinliyorum hepsini ama uğraşmaya mecalim yok. Ele geçiriyorlar beni, dansın 8. karanasını bitirdikten sonra Yali’ye inecek kuvvetim yok. Güneşe selamları ve asanaları da atlıyorum. Oturuyorum çocuk pozuna, ellerim yumruk karın boşluğumda. Kalkıp Gomukhasana yapıyorum, uddiyanalar “iyi” geliyor. Yeşim Hanım yine kucaklıyor. Hava hafiften aydınlanmaya başlıyor, birkaç martı sesi. İçimdeki hanımların çoğu susmuş, sadece biri şimdi Akdeniz’de olsan ne çok kuş sesi olurdu diyor. Kalkıp biraz camdan, bina aralarından görebildiğim kadarıyla gökyüzünü izledikten sonra tekrar yatıyorum.

Bugünkü yazılarda Brahma Muhurta çok işlenmiş, tam da ihtiyacım olduğu anda. Çok işime yaradı hepinize teşekkür ederim. Kendiliğinden uyanmak dahi yetmedi benim için. Ne oldu bilmiyorum, daha evvel hiç bu kadar erken saate yoga yapmamıştım, ondan sanırım. Akşam yogama hasret bir sabah yogası oldu bugün, tam tersini planlarken. Ama önümü tıkadığını düşündüğüm, özellikle bir halimi not ettim kendime, elim boş olmadığı için mutluyum. Zaten uğraşımız bunun için değil mi?

O zaman Şebnem Ferah’tan gelsin, “İyi Kötü”:https://open.spotify.com/track/3yfPexbP1pngVrIucLyIdu?si=hf3gH-kcSBiAPpP6QGtOuA

Büşra – Gün 6: Dans Pisti” üzerine 3 yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s