Gizem — GÜN 6 & 7: Yolda Olmak

İki gündür yollardayım. En sevdiğim şeylerden biri yolda olmak. Hele ki tek başınaysam direksiyonun başında ve uğrayacak birden çok durağım varsa. Ve bir iki kadeh içebileceğim arkadaşlarım bekliyorsa beni o duraklarda. Ama ertesi gün olduğunda, yürekten istediğim tek şey arkadaşlarımla yollarımızın ayrılmış olması. Tek başına yoluma devam ederken tarih kokan yerleri, hiç bilmediğim lokantaları, varsa şehrin yakınındaki yürüyüş alanlarını, yerele ait farklı olan her neyi varsa işte oranın, onları keşfetmeyi iple çekerim. 

Bu iki günün eski yolculuklarımdan farkı, kaldığım evlerin erkencisi olup kimsecikler uyanmadan yogamı yapıyor oluşumdu. Bir de yazıları okumak için fırsat kolluyorum, olabildiği kadarına hiç tanışmadığım bir kısmınızın, yüz yüze göremediğim sınıfımdan birkaç arkadaşımın ve sevgili hocalarımın yazılarını sıkıştırıyorum. Bunun için de eritilen yüzlerce kilometrenin üzerine içkili akşam yemeklerini, uzun uzadıya yapılan sohbetleri biraz kısa kesip erkenden odama çekilmem gerekti. Erken dediysem çok da değil ama eskisine göre hayli usturuplu. Bunda birlikte ettiğimiz 28 günlük niyetin etkisi var; başkalarına ve başkalarıyla verilmiş bir söze bağlılık kendiminkinden daha güçlü bende çünkü. Burası kesin. Ama bu söz sayesinde kesintisiz devam etmek, devam ettikçe tadını almak, tadına aldıkça o ilk zamanların verdiği zevki hatırlamak, gerçekten paha biçilemez.

O ilk zamanlarım benim o zamanki evimdeydi. Ben tabi bir nevi korona yogacısıyım denebilir. Kısacık bir zaman için birlikte yapmanın keyfini tattım ama sonrası için 7. kattaki evime tıkıldığımda, o zamanlar beyaz yakaydım, günde 14-16 saat açık laptopum ve birkaç ay önce tanıştığım yoga dışında elimde hiçbir şey yoktu. Her sabah, yazılarınızdan okuyup öğrendiğime göre brahma muhurta’da diyebilirim şimdi ben de:), gün doğmadan uyanıyordum. O zamanlar kayıttan izleyemediğimiz için hafızada kalanları kağıda geçirdiğim ve o şekilde öğrendiğim hareketler serisini yapıyor ve sonunda güneşin doğuşuna gözlerimi açıyordum. O his, şimdiki evimde göremediğim güneşten belki de, bir süredir uğramıyordu bana. Ama şu yolda olduğum ikinci, ve birlikte çıktığımız yolun yedinci gününde yokluyor bedenimi, yavaştan hatırlatıyor kendini. Bunun için şükran duyuyorum.

Sevgilerimle

Gizem

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s