Nilüfer – Gün 9: Hassas

Uyuşuk bir zihin. Yorgun göz kapakları. Sabah biraz ağladım. Yeni bir sebebi yok aslında. Ve sebebi çok. Konu aniden kucağa düşmedi. Bir olay da yok ortada yani. Ama ağlamak ata sporu bizde. Vallahi.

Ne annem, ne babam gözyaşlarını pek sakınmadılar bizden. Ağlamak ayıp, günah ya da yasak olmadı. İçten dışa akmak isteyenin önüne duvar çekmenin yalnızca daha büyük yıkımlara sebep olacağı öğretildi. Gülmek kadar ağlamak da insaniydi.

Hayatımın ilk yıllarında pek çok sebepten, pek çok kez ağladım. Her çocuk ağlar tabi de, ben sanırım biraz fazla kaçırdım. Bugün ağlar mıyım acaba diye uyandığım sabahları hatırlıyorum. Genelde de ağlardım. Şu ya da bu sebepten. Sebebi yok ama çok halleriydi yine belki. Annem sarmalar, babam sulanırdı beni öyle görünce. İçimden geliyor diyordum hep, tutamıyorum. Tutma kızım.

Eş, dost, teyze, dayı arada aman bu da nasıl çocuk muhabbetine girişince annem sustururdu hemen; hassas benim kızım. Bu konunun şakaya dönüşmesine asla izin vermezdi. Babam buna da ağlanır mı be kızım dese de sesindeki tını bana o kadar da şaşırmadığını hissettirirdi. Biliyor çünkü ne demek olduğunu. Onun içine akıtması gerekti belki pek çok kez. Anadolu çocuğuydu, erkekti en nihayetinde. Tutulamayanı tuttu, ağlamadı. 50’li yılların İç Anadolusunda doğan kaç erkek çocuğu için gözyaşı yasaklılar listesinde değildi ki? Annem de erkek kardeşlerinin ablası, evin küçük annesi. 7/24 güçlü durmak esas. Sen ağla kızım, bizim yerimize de ağla.

Bugün ağladığım konular ne yeni, ne de eski. Hep var olan, insan olmakla ilgili sancılar. 30’lu yaşlarla ilgili. Belki Ortadoğululuğun yarası senin de söylediğin gibi. Kadın olmak. Doğurmak/doğurmamak. Hasta veya sağlıklı olmak. Sevmek, sevdiğini kaybetmek. Kaybetmekten korkmak. Bir acıyla başa çıkar gibi olduğun anda bir diğerinin yüklendiğini farketmek.

Yüklendiklerimize ağladım bugün. Ve birey olmanın sancılarıyla boğuştum. Zihnimi sis basmış. Göz gözü görmüyor. Bu cümleler benden mi geliyor? Demek düşünmek dahi zorken bile yazı bir şekilde akıyor.

Nilüfer – Gün 9: Hassas” üzerine 2 yorum

  1. fulden çağın dedi ki:

    “Benim kızım hassas” ne kadar da tanıdık bi ifade.. Sanırım duyguları gözyaşlarıyla ifade edenlerin etiketi de bu. 🙂

    Beğen

    • niluferkaraarslan dedi ki:

      sulugöz, mızmız, ağlak gibi gibi ucu şımarıklığa dokunan laflara karşı anne kuvveti gibi bişey sanırım. çocuğu yalnızlaştıran bi yanı da var aslında ama, ne bileyim iyi ki vardı o koruyuculuk ya ❤

      Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s