ece. gün17. komşu teyze.

kardeşimle aynı evde çok farklı iki hayat yaşıyoruz. annem kendi evine taşındığından beri, uzun yıllardır yaşadığımız kiralık evi kardeşimle paylaşmaya başladık. hala her şey annemin üstüne ama ev bambaşka iki dünyaya şahitlik ediyor. dili olsa neler konuşur kim bilir… ama ben kendi gıybetimi yapayım.

bizim bu apartmandaki ikinci evimiz burası. enteresan bi şekilde bazı apartmanlara bi kaç kere yolum düşmüş bu hayatta. biri skore. bir dairesine arkadaş ziyareti, yıllar sonra başka bir dairesine manitam taşınmıştı, ve aynı daireye ben yıllar sonra alakasız bi şekilde kendi yarım merdiven altı ofisimi açmıştım -o zamanki sevgilime hiç çaktırmadan. bir de bu apartman, naiboğlu. üniversite yıllarımda 3 kadın -anne, kardeş, ben- bahçelievler’den buraya göçtük, burada resmen hayatın başka dinamiklerini keşfedip yaşadık. sonra bir süre bostancı’nın müzmin hayatını gördükten sonra hayat bize hareketi layık görmüş olmalı ki aynı apartmanın eni üst katına geri döndük. dokuzuncu yılımızda kardeşimle ben başbaşayız. kardeşlik ve ev arkadaşlığı kendi içlerinde zaten ayrı roman konuları.

yıllar önce karşı apartmanın en üst katına bir aile taşınmıştı. annemin de gözü o güzel teraslı dairede olduğu için haberlere hakimiz. evi avukat bir çocuk tutmuş, annesi ve babası da orada, terasa çiçekler bitkiler doldu. öncesinde çılgın partiler olan bir terastı burası, biz o halinden memnunduk, annem de bu teyzeli halinden. velhasıl yıllardır karşılıklı selamsız sabahsız ama meraklı bakışlarla yaşadık gitti.

annem evden gittikten sonra, ilişkimizi ve ruh sağlığımızı korumak adına kardeşimle evde yeni bir düzene geçtik. evin sokağa bakan kısmı kardeşimin, bahçeye bakan kısmı benim. metrekare olarak adil, hayat tarzlarımıza uygun bölünmüş, kimsenin birbirine karışmadığı, ortak alanların minimuma indiği bir düzen.

bugün eve gelip kardeşimin arkadaşlarını görünce karşı apartmandaki teyzeyi düşündüm. evimizdeki bu değişimi nasıl yorumluyor acaba? kardeşimin çılgın arkadaşlarına benden daha çok tanık oluyor ve kim bilir neler düşünüyor. bi gün yolda karşılaşsak, ben orda oturuyorum desem hakkımda ne düşünür? en üst katta onun gördüğü hayatı ben yaşamıyorum ama onun gördüğü evde ben oturuyorum. bana kalsa onun terasındaki bitkilerden çoğaltıp kendi balkonuma dizerim ama gördüklerine dayanarak bence o bana pek de güvenmez. oysa ki aslında beni hiç görmüyor.

galiba kardeşime imajımı zedelediği için içerlemişim. zaten arkadaşlarını da genelde pek sevmiyorum. ben teyzeyle bana kalsa çoktan camdan cama muhabbeti kurmuş çay kek börek yapmıştım yani. şimdi o beni bu kızın ablası diye önyargıyla bile değerlendirebilir. gitti çaylar börekler.

Reklam

ece. gün17. komşu teyze.” üzerine 3 yorum

  1. Felek Yoğan dedi ki:

    Ben de Eda gibi düşünüyorum, hatta belki kardeşinin yaşamına bile özeniyordur bazı anlarda. Hayat bu; kimsenin içsel dünyasını bilemiyoruz 😊

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s