Ayşıl- Gün 26- yalnız mı?

Selam sangha,

Bu sabah 7’de dersimiz vardı, uyuya kalıp giremeyeceğim diye korktum. Zaten ısınmalar bitip kurmaya gelene kadar her şey rüya gibi geçiyor, sonra yanmaya başlıyorum tabi. Zaten bugün Defne hoca ne dedi, “Uçmaya hazır mısınız?” 😄 Yalnız bir şey itiraf edeyim sabah 7 derslerinden sonra en iyi uykularımı çekiyorum. Uyumam normal mi bilmiyorum ama çok iyi hissettiriyor.

Hepinizin terapi hikayelerini okudukça, ben niye gitmiyorum demeye başladım.😄

Yalnızlık çok kafamı kurcalayan bir konu. Ve etrafımdaki kimsenin anlamlandıramadığı bir mevzu bendeki. Anlamıyorum neden. Tek başınalık bazen bir tercih olabiliyor. Neden tek başıma kafede kitap okuyormuşum mesela kimse yok muymuş? Bir yere neden hep biriyle gitmemiz gerekir mesela, konser olsun sinema olsun. Hayatımda biri varsa niye sürekli dip dibe olalım, herkesin kendi zamanı olmalı. Sizleri okudukça diyorum ki yalnız değilim, yalnızım ama değilim.

Evde mesela yalnızlık zamanlarım gecedir. Sabah öyle olmuyor maalesef. Herkes uyusun sessizlik olsun, eğer birinin oturası varsa zamanım eksilmiş gibi hissederim.

Yalnız yaşayanlara da ayrı özenirim, onlar da boşver bir ses olsun falan der. Ya ses istemiyorsak?

Bunlar aklımda yoktu aslında, sizleri okudukça yazasım geldi, telefon elimdeyken. Evet her şeyi telefonla hallederim ben. Sağ el işaret parmağı ile. Zaten sürekli 300gr telefon tutmaktan bilek uyuşmalarımın sebebinden biri de bu. Iphone kullananlar şanslı tüy gibi maşallah. 😄

Sevgiler

A. 💚

Reklam

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s